Peter van Gucht & Fabio Bono – De Rode Ridder 291. De blauwe dood. Standaard Uitgeverij, 2026. 40 pagina’s. € 7,99

Johan, Merlijn, Nurid en hun nieuwe bondgenote Swugi zijn op de vlucht voor een meedogenloze stam, de Yaraqua. Swugi blijkt daar overigens van af te stammen, maar dat komt pas later in het verhaal tevoorschijn. Vooreerst moeten de vier uit handen zien te blijven, wat door allerlei magie niet lukt. Men wil naar het tijdzand, waardoor men naar een andere tijd, wellicht de eigen tijd, kan reizen. Maar niet alleen de Yaraqua liggen dwars, ook de hellesoldaten van Bahaal die onder leiding van Demoniah staan, duiken op. Het leidt tot een verschuiving van belangen en kampen. De vier zijn namelijk gevangen door de Yaraqua en dreigen geofferd te worden aan het blauwe zeewier, dat menselijke lichamen binnendringt en dan opvreet van binnen uit. Maar terwijl dat offer plaats aan het vinden is, duikt Demoniah op. Zij willen Johan en Merlijn, en dus vallen ze de Yaraqua aan die niet tegen de duivels opgewassen blijken. Maar voor Johan is duidelijk dat hij méér heeft aan de Yaraqua, dus staat hij hen bij in hun strijd tegen de duivels die ze weten terug te dringen. Vooralsnog, want Demoniah roept ongekende oerkrachten op, waardoor het nog even spannend wordt. Of Johan en zijn vrienden het tijdzand halen in dit verhaal is dan ook lange tijd een vraag, die pas op de laatste pagina’s beantwoord wordt.

Nu het bijbelse sfeertje een beetje uit de verhalen is verdwenen, wordt de strip weer wat beter verteerbaar. Maar ik vind het een blijvend bezwaar dat er vrijwel niets realistisch meer zit aan de verhalen en het decor. Want dat historische randje maakte de strip juist zo boeiend. Hopelijk in het volgende album.