Tim Probert – Lightfall 1. Het laatste licht / 2. Schaduw van de vogel. Silvester Strips, 2026. Resp. 248 en 250 pagina’s. € 19,95 per deel

Lightfall is een typische queestestrip. Beatrice, de kleindochter van een magiër, gaat op zoek naar haar verdwenen grootvader en komt in een avontuur terecht waarin het bestaan van haar wereld bedreigd wordt. Ze wordt daarbij terzijde gestaan door een kikker, Cadwallader. Ze heeft hem ontmoet toen ze ingrediënten verzamelde voor een elixer van haar grootvader. De kikker blijkt een Galduriër te zijn, lid van een verdwenen volk. Hij is op zoek naar grootvader, Alfirid de Magiër en hij redt een beetje per ongeluk Beatrice als die in een benarde positie beland in het bos. Ze neemt hem ietwat argwanend mee naar huis, maar hij heeft bezworen dat hij en grootvader elkaar kennen. Als grootvader vertrokken blijkt te zijn voor een nogal vage opdracht, vertrouwt Beatrice dat niet en zet ze de achtervolging in. Cadwallader, kortweg Cad, gaat met haar mee. De vlam in de glazen bol moét ook me, die zal nog belangrijk blijken te zijn. En zo trekken Bea en Cad langs velden en wegen, komen ze vrienden en vijanden tegen, blijken ze al gauw een uitstekend duo te zijn dat elkaar goed aanvoelt en aanvult. En spoedig blijkt dat hun planeet Irpa in gevaar is omdat de vogel Kest Ke Belenus alle lichten die de planeet verlichten, dreigt uit te doven opdat de bewoners in eeuwige duisternis voort moeten. Voorwaar geen eenvoudige opdracht voor een gewoon meisje en een kikker.

Omdat ik wel van queestestrips houd, ben ik er ook altijd kritisch over. Wat heeft de maker ‘geleend’ bij andere verhalen, waarin is hij en zijn de hoofdrolspelers origineel. Ik moet zeggen dat het met de hoofdrolspelers wel goed zit. Ze zijn enigszins sprookjesachtig en omdat de strip de indruk wekt voor tieners gemaakt te zijn zal dát lezerspubliek zich er prima mee kunnen identificeren. Voor de enscenering leent Probert er lustig op los. Je ziet tv-series en films voorbij komen, figuren uit andere, soortgelijke verhalen (mijn dochter herkende meteen de vliegende hond-draak uit The neverending story). Maar ook vond ik er ronduit game-achtige passages in, zonder specifieke games te kunnen noemen. Desalniettemin is het verhaal aardig genoeg om daar als lezer niet in te blijven hangen. Je wilt doorlezen en om de volgende hoek kijken wat er nu weer gebeurt. Lightfall is dus best geslaagd en met deze eerste twee delen zijn we pas halverwege de cyclus.