Taiy? Matsumoto / Cyril Pedrosa – Nanbanjin. Vrije Vlucht/Dupuis, 2026. 480 pagina’s. € 49,99

Nanbanjin is het Japanse woord voor vreemdeling. Op een dag spoelt op een klein Japans eiland een vreemdeling aan, roodharig, enorm groot, blanke huid. De arme visser Sh?bei vindt hem bij het zoeken naar schelpdieren en neemt hem mee naar huis. Hij verzorgt de roodharige reus tot die weer bij zinnen komt en zijn wonden zijn genezen. Omdat Sh?bei afgelegen woont, krijgen zijn dorpsgenoten niets mee van de rode reus, maar een van de dorpskinderen heeft Sh?bei zien slepen met de bewusteloze nanbanjin en een delegatie van bewoners gaat met Sh?bei overleggen wat te doen. Het meest praktisch is hem te doden, maar Sh?bei verloor zijn zoon op zee en heeft het idee dat de zee hem nu iets heeft teruggegeven. Fernando, zo heet de schipbreukeling, is Portugees en als hij ontwaakt en begrijpt waar hij is, besluit hij bij Sh?bei te blijven. De autoriteiten zijn uiteraard ook nieuwsgierig en Fernando moet zich melden bij de gouverneur van het eiland. Hij staat in het vervolg onder diens bescherming. Fernando ontmoet ook de beroemde avonturier Toramaru en de danseres Kumagiku die zijn eiland bezoeken. Maar uiteindelijk legt een Portugees schip aan in de haven, zodat Fernando naar huis kan terugkeren.

Tot zover het verhaal zoals vertelt en verbeeldt door Taiy? Matsumoto. Pedrosa vertelt ongeveer hetzelfde verhaal, maar nu vanuit het perspectief van de Portugees Fernando. In deze versie zitten er ook behoorlijk wat fragmenten uit de jeugd van Fernando, hoe hij wees werd en naar een kloosterschool werd gestuurd. Hoe hij daar niet in god wilde geloven en uiteindelijk wegliep. Hoe hij op zee terechtkwam en wat hij daar beleefde. En dan sluit het verhaal aan bij de versie van Matsumoto, maar méér vanuit het westerse perspectief. De accenten liggen dus net ergens anders, maar de vertellers zijn het erg eens over wie Fernando is, wat de mensen aan elkaar verbindt, hoe vriendschappen ontstaan.

Matsumoto’s versie is vrij sober van aankleding en tekenstijl. Pedrosa heeft ook wel dat sobere, maar hij speelt wat meer met kleuren en wordt hier en daar ronduit abstract. Maar dat doet niets af aan het verhaal van een vriendschap tussen twee mannen uit twee werelden die kennis maken met elkaar. Een kennismaking die de wereld zou veranderen en die hier tot twee mensen wordt teruggebracht. Prachtig verhaal, geweldige tekenaars, schitterend boek!