Alain Ayroles & Richard Guérineau – Schaduwen der Verlichting 1. De vijand van de mensheid. Silvester Strips, 2026. 72 pagina’s. € 24,95

Schaduwen der Verlichting is een woordspelletje met de periode in de Europese geschiedenis waarin de ‘gewone’ man zich begon te ontwikkelen. De tweede helft van de achttiende eeuw was dat, maar de aanloop was er al eerder, in de eerste helft van die eeuw. Maar toen speelden het koningshuis en de adel nog de hoofdrol. Vanuit die kringen zouden de wetenschap en de literatuur langzaam doorsijpelen naar de lagere lagen van de bevolking. In die sfeer speelt dit verhaal zich af. Meteen in het begin doet het denken aan het beroemde boek van de Fransman Choderlos de la Clos, les liaisons dangereuses, waarin een abjecte edelman er genoegen in schept alle vrouwen te verleiden die hem in het vizier komen. Zo begint ook dit verhaal, maar het neemt al snel een andere wending. Hoofdrolspeler is de ridder Justin Fleuri de Saint-Sauveur. Hij verkeert in de hoogste kringen en gaat weddenschappen met anderen aan om misdaden te plegen. De inzet is hoog, de ridder wint, maar verliest even gemakkelijk weer. Hij maakt zijn slachtoffers ook altijd belachelijk en soms levert hem dat intense vijandschappen op, vijandschappen die hem duur komen te staan. Als hij na een wild gokavontuur aan lager wal dreigt te raken, besluit hij over te steken naar de Nieuwe Wereld, waar hij nieuw kapitaal en aanzien hoopt te vergaren. Hij neemt één man personeel mee, een indiaan die ooit naar Europa werd gehaald. Deze Irokees noemt hij Adaria en deze zal hem vergezellen naar zijn land van herkomst. Hij heeft deze exotische Adaria dan al verschillende keren geprobeerd te gebruiken om zijn doelen te bereiken, zoals het verleiden van oudere adellijke dames. Maar Adaria wenste daar niet aan mee te werken. In deze setting zetten ze zeil naar Amerika, samen met een priester die vanwege een zedenzaak tijdelijk uit beeld wenst te zijn.

Het verhaal is in de klassieke traditie van de brievenroman gegoten. Hoofdfiguren schrijven brieven aan elkaar en doen verslag. Dat werkt best goed, al moet ik zeggen dat het ook niet bijzonder veel invloed heeft op de manier van vertellen, behalve dan het snel wisselende perspectief. Maar Schaduwen der Verlichting leest lekker weg en is fraai getekend. Benieuwd naar het vervolg!