Margreet de Heer – Scheidoma en het droevige geval van de moeder van Eefje. Blauw Gras, 2026. 94 pagina’s. € 14,99
Margreet de Heer staat sinds jaar en dag bekend om haar ‘leerzame’ boeken. Of het nu om strips gaat of halfstrips zoals dit boek, De Heer houdt toch altijd iets van die dominee die diep in haar schuilgaat. Haar boeken zijn echter verre van prekerig, integendeel zou ik willen zeggen. Ze zijn humorvol, haar tekeningen zijn lollig, ogen bedrieglijk simpel, maar zijn uiterst effectief. In dit boek gaat om kinderen van gescheiden ouders. Je zou een soort van handboek verwachten over hoe je als kind met die ellende en dat verdriet kunt omgaan. Maar dat is niet het geval. Als Eefjes ouders besluiten te gaan scheiden en Eefje daar uiteraard verdrietig over is, wordt ze door verschillende schoolgenoten die ook gescheiden ouders hebben, opgevangen. Ze mag lid worden van hun club (GOK, Gescheiden Ouders, Kinderen van) en ze nemen haar mee naar Scheidoma. Die oma is een voormalige scheikundelerares op hun school, maar door toeval is ze een beetje de opvangoma geworden voor kinderen van gescheiden ouders. Als Eefje meld dat haar moeder volledig opgaat in haar verdriet en zóveel huilt dat het huis onder water komt te staan besluiten de GOK en Scheidoma in te grijpen. Allerlei pogingen worden ondernomen, tot oppeppende drugs aan toe. Maar uiteindelijk is maar één middel probaat: de vader en moeder van Eefje moeten weer eens gewoon met elkaar praten en regelingen treffen voor hun kind. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, maar het geheime wapen van Scheidoma, de Prataplu, brengt uitkomst.
Voor de lezer die nu langzaam nieuwsgierig begint te worden moet gezegd zijn dat dit boek in eerste instantie een kinderboek is in een reeks die veelbetekenend ‘Lees meer onzin!’ heet. Maar daarbij wordt eerder gedoeld op de manier waarop het verhaal verteld wordt, dan op het onderwerp op zich, want dat is bloedserieus. Maar met een flinke Margreet de Heer-saus, je zou het ook een vette knipoog kunnen noemen, kun je ook best serieuze onderwerpen bespreekbaar maken. Zoals ze ook weer met dit boek laat zien.
