Michel Louis – Vluchtnummer. Uitgeverij Sidski, 2025. 72 pagina’s. € 19,54

De hoofdfiguur in dit boek heeft geen naam, maar aangezien het verhaal autobiografisch is, mogen we denk ik de naam Michel op hem plakken. We leren hem kennen in de fase van zijn leven waarin hij paniekaanvallen krijgt en hyperventileert. Het overkomt hem op allerlei momenten en op allerlei plekken. Maar hij droomt zich een ruimteschip tijdens een eenzame ruimtemissie of een grafkist, terwijl hij feitelijk gewoon in bed ligt of zich op zijn werk bevindt. Wat is er aan de hand? Zijn vader is overleden en Michel heeft even alle houvast verloren. Wat hem op de been houdt en steeds weer uit de aanvallen haalt is de muziek. Hij is groot Queen-fan, maar er zijn ook andere muzieksoorten die hem uit de aanval weten te helpen. Bijvoorbeeld Astrud Gilberto, of dancemuziek, liefst lange versies op maxi-singles van bekende nummers. Hij herinnert zich hoe zijn vader ook een veelvraat was wat betreft muziek en hem met veel soorten muziek bekend maakte. En hoewel zijn vader een voorkeur had voor jazz, komt al die andere muziek ook voorbij. Zijn vader gaf hem ook zijn eerste radio, zo’n grote Philips-lampenradio die moest opwarmen. En zijn eerste stereo-apparaat kocht hij ook samen met zijn  vader. Dat zijn de mooie herinneringen. Maar dan komen de paniekaanvallen in zijn leven en wordt dat af en toe tot een hel. Michel Louis herhaalt dat in steeds rapper tempo en tegelijkertijd dringt zich het gevoel op dat hij iets aan die aanvallen moet doen. Muzieklessen blijken niet de oplossing, een maatschappelijk werker raadt hem yoga aan. Zijn zus dringt er op aan erover te praten en zijn problemen met zijn vrienden en collega’s te delen. Het is een combinatie van al deze goede tips die ervoor zorgen dat er verlichting optreedt en hij weer met zijn voeten op de vloer terechtkomt.

Of Vluchtnummer het debuut van Michel Louis weet ik niet. Het zal haast niet, want het is een goed gemaakte graphic novel, zowel wat betreft de tekeningen als het verhaal. Het doet me in zijn soberheid denken aan Jan Vriends, maar met eenzelfde gewicht. Bedrieglijk eenvoudig en naïef van stijl, maar wel gewoon een goed boek. Vluchtnummer is het lezen waard.